De eerste toneel-repetitie door de ogen van Robert
Op woensdag 16 september om 20.00 was het zover, mijn eerste toneelrepetitie. Kinderen en volwassenen zitten netjes te wachten in de achterzaal van ‘t HONK. Een bijzonder moment: mannen & vrouwen apart, het bestuur en Job & Carel als regisseurs achter een lange tafel. Was dit om ons op het gemak te stellen of om indruk te maken?
Al gauw komt Carel voor ons staan in het midden van de ruimte en neemt ons mee door het verhaal. De kinderen worden op hun gemak gesteld en hebben een aantal leuke rollen die het een levendig geheel gaan maken.
Én dan zegt Carel dat de lat hoog ligt! Aarden moet de vorige voorstelling evenaren, dan wel voorbijstreven. Spannend, maar dé toon is gezet. Mijn gedachte is vooral: “hoe ga ik in godsnaam die tekst uit het hoofd leren…” In de pauze is dit hét onderwerp van gesprek. In mijn leven heb ik vele presentaties en speeches gegeven, ook voor grote groepen. Daar had je naast een goede voorbereiding en oefenen de vrijheid als je ging spreken. Hier moet je in actie komen na het laatste woord van je medespeler, als een soort trigger. Go!!
De laatste weken heb ik regelmatig gedacht: Waarom doe ik dit? Voor wie? Maar dan gaat Carel los, hij neemt ons mee in het verhaal, de rollen en hoe hij de groei van de personages ziet. Ik ben niet de enige nieuweling, gelukkig. We spelen deze avond allemaal onze rol en krijgen kleine aanwijzingen. Ik heb het gevoel dat als je maar iedere woensdagavond inzet levert het wel goed gaat komen, pfff.
Naast je rol zijn er ook momenten dat je een figurant bent, dit maakt het wachten terwijl anderen spelen ‘aangenamer’. We oefenen telkens een scène.
Flexibiliteit wordt van alle spelers gevraagd, het is een ‘work in progress’-theaterstuk. Gaandeweg worden rollen en teksten aangepast en verbeterd. Daarnaast speel je de ene keer meer dan de andere keer. Het stuk ‘Aarden’ van Walther is uniek en de regisseurs moeten het doen met de kwaliteiten die wij spelers hebben. Soms is het daarom best zoeken naar de juiste vorm die het stuk nodig heeft.
Gedurende de avond krijg ik er meer zin in, het blijft een uitdaging maar Carel geeft ons allemaal een veilig en vertrouwd gevoel. Leuk leuk!!
Robert van der Plas
Reactie plaatsen
Reacties